De ellende in mijn jeugd als motivator voor een fijner leven

Als kind verbaasde ik mij over de wereld. En dan vooral de ellende, eenzaamheid, conflicten, emoties en het niet goed communiceren met elkaar. Als kind werden er, voornamelijk op school, de hele dag door nare dingen tegen mij gezegd. De meester die ik leuk vond vanwege zijn humor werd langdurig ziek. De juf die het overnam wist zich geen raad met de situatie en kreeg het voor elkaar om het juist te verergeren. Ik voelde me klein, eenzaam en onbegrepen.

Thuis probeerden mijn ouders om, ondanks hun eigen bagage en twee kinderen die het heel moeilijk jadden op school, er toch nog wat van te maken.

In mijn jonge tienerjaren was ik was bekaf en dat uitte zich in lichamelijke oververmoeidheid. Ik zat bijna een heel schooljaar thuis waarna ik eindelijk de stap durfde te zetten naar een andere school te gaan.

Ik zag de ellende om me heen en in mijn eigen leven en dat vrat mijn levensenergie weg. Ergens diep vanbinnen wist ik dat het beter kon en hoewel ik vaak gehoord heb dat ik het opgaf, lukte het me steeds weer om nieuwe moed te verzamelen. Ook al was het onbegonnen werk, toch lukte het elke keer weer een poging te doen om wat van te maken.

Ik wilde graag minder ellende in de wereld en dus werd vegetariër toen ik hoorde over de bio-industrie. Ook werd ik actief om het gebruik van proefdieren, vooral voor cosmetica, de wereld uit te krijgen. Het leek onbegonnen werk. Actie voeren, voorlichting geven, het zette gewoon geen zoden aan de dijk. Op dat moment was er nog geen internet dus alles ging via kranten, tijdschriften, radio en tv en dus een stuk trager dan nu.

Als twintiger deed ik na mijn studie vijf jaar lang pogingen een vast inkomen te krijgen uit werk. Ik heb 5 jaar alleen part-time werk gehad met aanvullende bijstand en op het laatst uitzendwerk met 3 uur reizen per dag voor 4 dagen per week. Ik was compleet opgebrand, deed alles met grote tegenzin en was emotioneel total-los.

Het was eind november 2007, ik was 26, dat ik het uitzendbureau belde om mij ziek te melden. Ik merkte dat twee dagen achter elkaar werken teveel was en dat klopt natuurlijk niet. Ik besloot dat het tijd werd mijzelf op nummer 1 te zetten. Ik had een rust nodig om tot mezelf te komen en fit te worden want ik was bekaf en niet te genieten. En zo kwam het, en dat realiseerde ik mij kort geleden pas, dat ik voor de tweede keer burn-out thuis zat.

Na 10 jaar persoonlijke ontwikkeling en ik mag wel zeggen, een super doorzettingsvermogen, kijk ik 180 graden anders tegen de wereld aan. Het hele duurzame leven, opkomen voor slachtoffers, dieren en andere “zwakkeren” laat ik lekker aan andere over, die ellende joef ik niet meer.

Mijn leven draait nu om plezier maken, dingen doen en mensen ontmoeten waar ik blij van word. Bomen planten in het bos is het enige wat ik recentelijk heb gedaan in de categorie “goede doelen”. Het verschil? Het is opbouwend. Waar ik me voorheen bezig hield met thema’s die voelden als water naar de zee dragen, gaan mijn acties nu over bijdrage aan de wereld met als doel dat ik er blijer van word én de rest van de wereld ook.

En ik geloof dat een andere minder cruciaal is als we ons inzetten voor wereldvrede en het eervol omgaan met de natuur en de dieren op deze planeet.

De komende tijd vertel ik aan de hand van ervaringen uit mijn eigen leven hoe ik denk dat we onszelf en de wereld kunnen helpen een fijne, blije en gezonde plek te maken.

Advertisements

Onze overleden tweeling 5 jaar

Zoals je in het VIVA artikel hebt kunnen lezen, ben ik 5 jaar geleden te vroeg bevallen waardoor onze zoon en dochter kwamen te overlijden.

7 februari is hun geboortedag en net als duizenden andere die hun kind verloren, herdenken wij hun geboorte- en sterfdag.

Dit jasr voor het eerst los van elkaar ondat we midden in de scheiding zitten en elkaar buiten de mediation niet meer spreken. Geen Lat-relatie meer dus zoals in het VIVA-artikel staat.

Zojuist schreef ik een lange blog -je bent gewaarschuwd- over onze relatie na het overlijden 5 jaar geleden tot aan nu. Op deze blog vind je ook andere teksten uit voorgaande jaren, allemaal gerelateerd aan de tweeling. En nee, we hebben geen andere kinderen en dat is gezien de situatie nu heel mooi meegenomen!

https://sanderensanne.wordpress.com/2018/02/07/onze-kinderen-en-onze-relatie-na-5-jaar/

In de media: ik sta in de VIVA!

Dubbel

Ja het is een beetje dubbel. Ik sta namelijk in de VIVA van week 4! Dat is leuk aan de ene kant, en minder leuk aan de andere kant.

Focus

Er staan namelijk feitelijke onjuistheden in en er zijn dingen verdraait. Bovendien lag de focus tijdens het interview heel erg ip de extreem duurzame dingen die ik deed. Tot drie jaar geleden. Waar ik heel hard over moet nadenken om ze überhaupt te herinneren. Want wat ik toen deed, vind ik nu echt niet boeiend meer.

Avontuurlijk

Dit merkte ik al eerder al bij het interview mey EditieNL. De focus lag echt alleen maar op de extreme dingen. Dus het was leuk en avontuurlijk, maar de interview over Ecorexia met mij zijn over.

Inspiratie

Liever spreek ik over de reden waarom ik drie jaar geleden begon te veranderen. Wat het doet voor mijn humeur, mijn relatie, mijn vrienden en de keuzes die ik maak.

Liever inspireer ik jou met keuzes die ik maakte en wat dat veranderde. Liever deel ik tools en weetjes met je die mijn leven veranderde. En je hoeft geen stoornis als Ecorexia te hebben om interessant te vinden wat ik schrijf. Mijn focus is namelijk gegaan van duurzaamheid naar bewust-zijn en dat kan voor iedereen die meer uit het leven wil halen, interessant zijn.

Vertrouwen op mijn weten

Ik gebruikte die term jaren geleden al, toen betekende hij nog wat anders dan het nu voor mij betekent. Bewust-zijn betekent voor mij vertrouwen op het leven (het universum), gebruik maken van mijn weten en mijn lichaam betrekken bij mijn keuzes.

VIVA

Hier vind je de link naar het interview in de VIVA mocht je het gemist hebben.

https://www.viva.nl/tijdschrift-viva/veronica-ondergoed-van-bamboe/

Alsof ik in een crimi beland was!

Rond zessen ging ik ff met de auto een boodschapje doen. Toen ik instapte voelde ik me bekeken. Vooral rechts achter me, alsof er iemand op de achterbank zat!

Het was alsof ik in een crimi beland was, niets vermoedend in mijn auto stapte (in het donker) en dat er dan iemand op de achterbank blijkt te zitten 😱.

Nu heb ik een paar maanden terug de Talk to te Entities class gedaan bij Yasodhara om meer te leren over entiteiten en met ze te communiceren. Een onderwerp waar ik eerder nog niet zo over sprak, mede vanwege de angst, oordelen en onwaarheden rond dit onderwerp.

Entiteiten / spoken / geesten zijn gewoon mensen, maar dan zonder lijf. Zonder lichaam ervaren ze tijd en ruimte anders en zoeken ze manieren om onze aandacht te trekken als ze willen communiceren. Wat een uitdaging is voor hun zonder lichaam en een uitdaging voor ons om deze andere manier van communiceren te herkennen.

In de afgelopen maanden heb ik al diverse ervaringen gehad met het waarnemen en communiceren van entiteiten en begin ik de subtiele signalen steeds beter te herkennen. Ik heb inmiddels al mijn vader, mijn opa en zijn broer mogen “ontmoeten” op deze manier. Terwijl ik dit schrijf ervaar ik weer de subtiele intensiteit in mijn ljjf wat duid op iemands aanwezigheid.

Toen ik vandaag doorhad dat er iemand in de auto zat, heb ik de standaard clearing gedaan voor entiteiten die graag verder willen en daarbij even wat hulp bij kunnen gebruiken. Deze was echter niet voldoende om de 👻 te laten vertrekken. Daarna heb ik dringend verzocht dat hij of zij zou bijdragen of de auto verlaten aangezien diens aanwezigheid mijn rijstijl negatief beinvloedde. Het werd iets rustiger, echter toen ik met de boodschappen in de auto stapte om terug naar huis te gaan, voelde ik me weer bekeken.

Dus ik appte Cindy erover. Zij neemt al helderder waar en coacht mij hierin zodat ik zelfvertrouwen opbouw om dit uiteindelijk helemaal zelf te kunnen. Het bleek inderdaad een man te zijn, de boodschap bleef echter onduidelijk. Tot Cindy vertelde dat ze de energie van haar opa herkende. Een trotse man met humor die graag auto reed en mij even gedag kwam zeggen. En die realisatie leidde weer tot een nieuw inzicht over haar opa’s bijdrage. Zo mooi die wisselwerking en als puzzelstukjes vallen!

Nu zal het voor sommige wel raar of angstig zijn om dit te lezen. En dat is prima. Weet dat dit voor mij fijn is en je blij voor mij mag zijn dat er puzzelstukjes op hun plek vallen. Want de waarneming was er altijd al in de vorm van vage humeurschommelingen, gekke lichamelijk “klachten” en niet-verklaarbare emoties. Ik had alleen geen flauw idee dat het “dooie mensen” waren die mijn aandacht wilden!

Wat is er nu mogelijk, nu ik hiermee “uit de kast” kom en mijn talent erken? Welke bijdrage kan dit zijn voor mij, mijn naasten en de wereld? Zichtbaar en voor vele onzichtbaar?

Intro

Hoi! Dit is mijn nieuwe blog. Mijn naam is Veronica Danielle Klinkenberg en na jaren Danielle te hebben geheten, ben ik nu terug naar Veronica.
Voor mij is bewustzijn breder dan duurzaamheid. Ik heb jaren duurzaam geleefd en ben hier langzamerhand mee gestopt en recentelijk ermee in de media verschenen.
Mede daardoor ben ik nu geinspireerd om terug te kijken op mijn duurzame leven en erover te vertellen. Ik hoop jou te inspireren om voor jezelf uit te vinden wat bij jou past.
Laat booral weten of je er wat aan hebt! En stel vragen, daar hou ik van. Open vragen waarbij ik echt even nadenk over hoe ik erin sta en ik de juiste woorden ga zoeken om goed te verwoorden wat ik bedoel. Gewoon even “hoi” zeggen is ook leuk.
Dat was de intro, ik hoop dat je me gaat volgen. Bye bye!